Historia

Niemieckie fortyfikacje polowe - Gdy zbliżał się Rosyjski front to Niemcy w celu odparcia, lub spowolnienia frontu pod koniec 1944 roku zaczęli budować fortyfikacje obronne. Fortyfikacje te były budowane z wielkim pośpiechem. Nakazano obowiązek budowy fortyfikacji prawie każdemu: kobietom, mężczyznom i nawet dzieciom od wieku 14 lat! Umocnienia te dzieliły się na kilka planowanych linii, lecz tylko trzy z nich były w miarę ukończone i można nazwać je "głównymi liniami" ze względu na ich stan zachowania:

1. Linia a2 - Ciągnąca się od około Piwnicznej-Zdrój aż do okolic Sochaczewa. Idąc jej szlakiem po kolei od jednego skupienia fortyfikacji do kolejnego doliczyłem się około 400 km! Zachowała się w fazie ukończeniowej - powstały okopy, kilometry rowów przeciwczołgowych, różnorodne żelbetonowe bunkry, głównie na poziomie nie ściągniętego szalunkowania ze słabym wyposażeniem.

2. Linia b1 - Została najlepiej ze wszystkich ukończona, wiele ważnych elementów zostało dodanych Można powiedzieć, że szła ona na zachód od linii a2 pomiędzy a2 a b2. Z linią a2 łączyła ją częściowo ukończona linia bx i inne planowane, bądź w kawałku ukończone linie łącznikowe

3. Linia b2 - Powstała na zachód linii b1 i była ograniczona do prawie samych bunkrów typu Kochbunker. Wybudowano na niej ich conajmniej 500! Poza tym występują na niej okopy i rzadko inne obiekty np. Ringstand 58c

Poza tymi liniami powstawały drobne linie, lub tzw. rygle, które zostały bardzo słabo, bądź w ogóle nie-rozwinięte. Takie linie to np. a1, bx, b3, d1, d2, oraz umocnienia Warszawy (ale to trochę inny temat)